Ευρωμπάσκετ 2013: Οι αποκαθηλώσεις, η εκδίκηση, το «ξύλο» και οι… υψηλές πτήσεις!

23 Σεπ | Σχόλια (0)
Μπορεί η Εθνική μας ομάδα, για λόγους που αναλύσαμε σε προηγούμενα άρθρα και που είχαμε τονίσει πριν έρθει αυτός ο διασυρμός, να οδηγήθηκε σε παταγώδη αποτυχία στο φετινό Ευρωμπάσκετ, όμως η διοργάνωση συνεχίζεται, και μάλιστα με θεαματικότατα, έως και καθηλωτικά, παιχνίδια. Τα ματς που παρακολουθήσαμε στους προημιτελικούς και τους ημιτελικούς στη «Στόζιτσε Αρένα» της Λιουμπλιάνα είχαν το δικό τους ενδιαφέρον (πλην του Ισπανία-Σερβία), και πολλά αυτά απεδείχθησαν αγχωτικά μέχρι τέλους.
Ξεκινώντας από τους προημιτελικούς, είδαμε, μετά από αυτήν της σπουδαίας γενιάς Τούρκων καλαθοσφαιριστών στην πρώτη φάση του τουρνουά, την αποκαθήλωση της Εθνικής Σερβίας όπως τη γνωρίζαμε. Τη λήξη ενός κύκλου για τους «Πλάβι», όπως αναμενόταν, σύντομα ή μακροπρόθεσμα. Και αυτό έγινε με τον πιο εμφατικό τρόπο, όταν η ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς ηττήθηκε με τρόπο εξευτελιστικό για την ιστορία της από τους Ισπανούς. Χωρίς να μπορέσει να αντιδράσει ούτε σε ένα σημείο απέναντι στους χειμαρρώδεις, ταχύτατους και αθλητικότατους «Φούριας Ρόχας», οι οποίοι απέτρεψαν κάθε προσπάθεια των αντιπάλων τους να επιβάλουν ένα «σετ παιχνίδι», η ομάδα αυτή, που κατάφερε να φτάσει στη 2η και 3η θέση του Ευρωπαϊκού και Παγκοσμίου μπάσκετ αντίστοιχα (2009 και 2010, όπου θα έφτανε στη 2η θέση αν δεν πραγματοποιούνταν αυτά τα διαιτητικά «αίσχη» με αντιπάλους τους διοργανωτές Τούρκους), αλλάζει πλέον «σελίδα». Με την αποχώρηση του «Ντούντα», αρχίζει μία καινούργια εποχή για μία χώρα που πάντοτε αποτελούσε και δε θα σταματήσει να αποτελεί μία από τις παραδοσιακότερες δυνάμεις του παγκοσμίου μπάσκετ. Επομένως, το ενδεχόμενο αποσύνθεσής της, βλέποντας και τις επιτυχίες της στις μικρότερες ηλικίες, δεν πρέπει καν να το διανοούμαστε. Την ίδια μέρα, απορήσαμε πώς ήταν δυνατόν να χάσουμε από μία ομάδα σαν τη Σλοβενία. Οι διοργανωτές, μπορεί για άλλη μία φορά να έδειξαν πως αποτελούσαν την πιο μαχητική και ενθουσιώδη ομάδα της διοργάνωσης, κι αυτό κυρίως διότι ουσιαστικά αγωνίζονταν στην έδρα τους, δεν είχαν όμως λύσεις αρκετές ούτε την απαραίτητη ποιότητα για να ανταγωνιστούν τους πολύ πιο έμπειρους και ικανούς Γάλλους, οι οποίοι, όπως είχαμε πει και πριν την έναρξη της διοργάνωσης, με τον Πάρκερ οδηγό (και μάλιστα μέχρι να ολοκληρώσει την καριέρα του) δεν έχουν να φοβούνται τυχούσα απουσία τους από τους κορυφαίους του αθλήματος. Ο Ντράγκιτς ήταν απελπιστικά μόνος κατά μεγάλα διαστήματα, και σε τέτοιο επίπεδο κάτι τέτοιο από μόνο του συντελεί με μαθηματική ακρίβεια στην ήττα σου, όση προσπάθεια και να καταβάλεις. Ο Κολέ, αντίθετα, έχει την τύχη να διαθέτει, πλην του αστέρα των Spurs, μία σπουδαία ομάδα παικτών-πρωταγωνιστών και αναμφισβήτητα εμβληματικών προσωπικοτήτων σε Ευρώπη και ΝΒΑ. Έτσι, ήταν λογικό, έχοντας περισσότερες λύσεις, να επικρατήσει η ομάδα του έναντι αυτής του σπουδαίου, τολμηρού, αλλά όχι ικανού να αλλάξει το παιχνίδι, λόγω περιορισμένων λύσεων, Μάλκοβιτς. Ίσως είναι η τελευταία φορά που νιώθουμε δέος βλέποντας από τον πάγκο έναν «μύθο» του αθλήματος. Ο «Σιορ Μπόζο» θα μείνει για πάντα στην ιστορία! Και κυρίως, λόγω της σκληρής, ταυτοχρόνως αποτελεσματικής άμυνας που δίδαξε ανά τους χρόνους.
Και ήταν αυτή που αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της εφετινής διοργάνωσης. Το «ξύλο» ανελέητο και πιο εμφανές από ποτέ. Η επιβράβευση των ομάδων που ξεχώρισαν ήρθε, όχι μόνο για τη συμβολή των μεγάλων τους προσωπικοτήτων ή για τη μαεστρική καθοδήγηση των τεχνικών τους, αλλά κυρίως για την άμυνα αυτήν που έπαιξαν, ειδικά στην περιφέρεια, με την φοβερή πίεση στα αντίπαλα γκαρντ. Ήταν, άλλωστε, ένας εκ των βασικότερων λόγων, για τους οποίους η «Επίσημη Αγαπημένη» απέτυχε.
Συνεχίζοντας, είδαμε μετά από 18 χρόνια (!) μία αξιοπρεπέστατη και ισορροπημένη. Κροατία να προκρίνεται στους ημιτελικούς της εν λόγω διοργάνωσης. Η γενιά του Ούκιτς, του Τόμιτς, του Μπογκντάνοβιτς και του Ζόριτς έφτασε αυτήν του Κούκοτς και του Βράνκοβιτς! Χωρίς να το καταλάβει, η ομάδα του επίσης εξαιρετικού Ρέπεσα, έδωσε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Και κυρίως, να ξεπεράσει μία ομάδα που πιστεύαμε ότι δεν επρόκειτο να επαναληφθεί! Αυτό το κατάφερε απέναντι στην εκπληκτική Ουκρανία, η οποία με το σύνολο των πολλών NBAers και το φοβερό κοουτσάρισμα του Αμερικανού Μάικ Φρατέλο έφτασε σε αυτό το σημείο. Για πρώτη φορά, μάλιστα, εξασφαλίζει απευθείας συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση, αυτήν του προσεχούς Μουντομπάσκετ της Ισπανίας. Μία μεγάλη πτήση που, όπως και για τους Βαλκάνιους, αφήνει επίσης πολλές προσδοκίες από ένα σύνολο απροσδόκητα ανταγωνιστικό και πολύ δεμένο για ακόμη περισσότερες. Τέλος, ας αναφερθούμε στη μεγαλύτερη κερδισμένη του τουρνουά. Και δεν είναι άλλη από τη Λιθουανία. Η μεγάλη αυτή ομάδα, ακόμη κι αν χάσει στο μεγάλο τελικό από τη Γαλλία, έχει μονάχα να χαίρεται για την φετινή της πορεία. Παρουσίασε ένα σύνολο με ισορροπία σε όλες τις γραμμές, λύσεις σε όλες τις θέσεις για διάφορους τρόπους παιχνιδιού και συστήματα με 12 παίκτες υψηλότατου επιπέδου και με πολύ μεγάλο κίνητρο, κάτι που τη βοήθησε να κάνει συνεχώς ένα πολύ καλό rotation, ίσως την αποτελεσματικότερη άμυνα στη διοργάνωση και, κυρίως, μία αξιοθαύμαστη σταθερότητα, σε μία διοργάνωση όπου το επόμενο ματς ξεκινούσε, ενώ δεν είχε τελειώσει ακόμη το… προηγούμενο! Και αυτό οφείλεται εν πολλοίς και στον Καζλάουσκας, ο οποίος, όπως είχαμε πει, είχε μία τελευταία ευκαιρία να αποδείξει ότι αξίζει ακόμη ως προπονητής σε αυτό το πολύ υψηλό επίπεδο. Το απέδειξε και ατενίζει το μέλλον του, όπως και οι παίκτες της χώρας της Βαλτικής, με μεγάλη αισιοδοξία. Αυτό το κατάφεραν αμφότεροι απέναντι σε δύο ομάδες που εύκολα ή δύσκολα θα κατέβαλλαν.
Από τη μία ήταν η Ιταλία, η οποία έκανε μία μεγάλη υπέρβαση φέτος. Η νίκη της επί της Εθνικής μας δεν ήταν «πυροτέχνημα», και η «Σκουάντρα Ατζούρα» έφτασε μέχρι εκεί όπου μπορούσε στον υπερβολικό βαθμό. Ο προημιτελικός μας δείχνει μία Ιταλία που καθίσταται επιτέλους ξανά ισχυρή, στέλνοντας πολλά «μηνύματα» προς πάσα κατεύθυνση εν όψει του μέλλοντος, αν συνυπολογίσουμε τις φετινές απουσίες των Μπαρνιάνι, Γκαλινάρι. Στους Κροάτες αναφερθήκαμε προηγουμένως. Τα ημιτελικά ήταν το «μάξιμουμ» και γι’ αυτήν την ομάδα. Τώρα, η Λιθουανία έχει την ευκαιρία της να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει το νέο «αφεντικό» του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αγωνίστηκε πολλά χρόνια για να λάβει την ευκαιρία αυτήν, και δεν πρόκειται να την αφήσει εύκολα απέναντι σε μία Γαλλία, που βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατάσταση.
Μόνο που οι «Τρικολόρ» κέρδισαν σε ένα ματς πολύ πιο αυξημένης δυσκολίας, και όχι απέναντι στην Κροατία, αλλά τη Ισπανία. Και δη με ανατροπή. Η ομάδα του «θεατή» Ορένγκα (διεξάγω από τώρα ψηφοφορία για το ποιος είναι ο χειρότερος μεταξύ του ιδίου και του Πασκουάλ), συνέχισε σε «αυτόματο πιλότο» από το προηγούμενο ματς με τους Σέρβους. Η πίεση στον Πάρκερ μπορεί να μην ήταν αποτελεσματική, η αστοχία όμως των Γάλλων και η έλλειψη συμπαραστατών προς τον πιο σημαντικό τους παίκτη (από τους 20 πόντους του 1ου ημιχρόνου 14 σκόραρε ο Πάρκερ και από 3 δύο μόλις παίκτες), έδωσαν λογικά αυτό το προβάδισμα στους εύστοχους, γρήγορους, πολύ πιο αθλητικούς και κυριαρχούντες απέναντι σε μία soft Γαλλική άμυνα Ισπανούς. Όμως, ο Κολέ αποφασίζει στο δεύτερο να παίξει «ζώνη», ώστε να αποκλείσει τον μέχρι τότε ασταμάτητο Γκασόλ, με πολλές βοήθειες πάνω του. Δε δίνει πολύ εύκολα, όμως, το σουτ, καθώς πρόκειται για «ζώνη» με προσαρμογή στον γκαρντ που διατηρεί τον έλεγχο της μπάλας, ενώ η κάλυψη των μαρκαρισμάτων μετά τις βοήθειες στον σταρ των Grizzlies, χάρη στην ταχύτητά τους, είναι εύκολα εφικτή. Σε αυτό το σχήμα αγωνίστηκε σχεδόν τέλεια ο απίστευτος Φλοράν Πιετρούς, με τη δύναμη και την απαράμιλλη μαχητικότητά του, κερδίζοντας μάχες ακόμη και από τον πολύ ψηλότερό του Μαρκ! Στην επίθεση χρειάζονται παίκτες που θα βοηθήσουν τον Πάρκερ στο σκοράρισμα, και δη από μακρινή απόσταση. Με μπροστάρη τον εξαιρετικό Αντουάν Ντιό, παίκτη στον οποίο επέμεινε ο Κολέ, και στη συνέχεια τους Ζελαμπάλ, Μπορίς Ντιό και τους υπολοίπους, οι Γάλλοι πλησίασαν, σε ένα παιχνίδι όπου έχαναν με 14 μόνο για την υστέρησή τους σε αυτήν τη στατιστική κατηγορία. Έτσι η κατάσταση ανατράπηκε και η νίκη ήρθε έστω στην παράταση, στο πιο συγκλονιστικό ματς, όπου οι Γάλλοι πήραν την εκδίκησή τους για το χαμένο Ευρωπαϊκό του 2011 και τον άδικο αποκλεισμό τους το 2012 στο Λονδίνο.
Τώρα οι Γάλλοι έχουν εξίσου την ευκαιρία τους, όπως την αναλύσαμε πριν και για τους Λιθουανούς. Επομένως, το ματς θα κριθεί στους δύο τομείς που αποτελούν τους πιο σημαντικούς του φετινού τουρνουά. Η επικράτηση στις προσωπικές μονομαχίες, και γενικώς στο physical game, και η ευστοχία στα σουτ. Εδώ θα παίξουν ρόλο και οι μέγιστες προσωπικότητες των ομάδων, που δεν είναι λίγες. Οι προπονητές γνωρίζουν τι οφείλουν να πράξουν. Και η ιδιότυπη αυτή μάχη είναι ενδιαφέρουσα, καθώς πρόκειται για δύο ανθρώπους που δίνουν μεγάλη σημασία στον τακτικό τομέα, όσο αθλητικούς παίκτες κι αν διαθέτουν. Επομένως, να κι άλλον ένα στοιχείο που θα κρίνει το ματς. Από εκεί και πέρα, ας το απολαύσουμε! Είμαι βέβαιος πως θα το συζητάμε για χρόνια αυτό το παιχνίδι!
Ενημέρωση για όλες τις ειδήσεις και την επικαιρότητα στην Λακωνία και την Ελλάδα με ένα
                                              στη σελίδα του lakoniapress.gr στο facebook.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:


Σχολιάστε μέσω Facebook

Δεν βρέθηκαν Σχετικά Άρθρα.

Κατηγορία: Ανώνυμος Τύπος, Αρχική Σελίδα, Ειδήσεις, Μπάσκετ

Σχολιάστε μέσω Facebook


Σχολιάστε μέσω της σελίδας μας


Κάντε ένα Σχόλιο




*