Η Δημοκρατία του Βασίλη Βλαχάκου

17 Δεκ | Σχόλια (0)

   Όχι η κανονική που την έχουν βγάλει στο κλαρί, δίχως τιμή στο κορμί και την ψυχή κι έχει καταντήσει φάντασμα και στοιχειό, σκιά ντροπής αιώνιας, μα η άλλη. Το τελευταίο βιβλίο του Βασίλη Βλαχάκου με τίτλο «η Δημοκρατία στον οίκο ενοχής» (40 χρόνια κοινοβο(υ)λευτικής χρεοκοπίας) των εκδόσεων Μιχάλη Σιδέρη με πρόλογο του μεγάλου ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλου, που είναι αφιερωμένο απ’ τον ποιητή σε όσους έχουν χιούμορ, μνήμη, κρίση.

   Αυτή ήταν που χάρισε μοναδικές στιγμές χαράς και προβληματισμού στο εκλεκτό ακροατήριο του κατάμεστου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Σπάρτης, το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015.

Όλα ξεκίνησαν με το καλωσόρισμα και τον χαιρετισμό της Δ/ρ φιλολογίας – Δ/ντριας του 4ου Γυμνασίου Σπάρτης και Γραμματέα της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας ¨ Χείλων ο Λακεδαιμόνιος ¨  Μεταξία Παπαποστόλου,

για να ακολουθήσει το απόσπασμα προς τη Δημοκρατία, με απαγγελία και μελοποίηση:

Σε γνωρίζω από την όψη

του δικού μας συναφιού

που σε κάνει και στην κόψη

περπατάς του ξυραφιού.

………………………….

Στ’ όνομά σου πίνουν όλοι

το αθάνατο νερό

κ’ έχουν έτοιμο το βόλι

να στο ρίξουν δολερό

που σηματοδότησε τι θα ακολουθήσει και πυροδότησε το Πνευματικό Κέντρο.

  Στη συνέχεια, δόθηκε ο λόγος στον ταξίαρχο ε. α. – εκπ/κό Αθανάσιο Στρίκο, ο οποίος παρουσιάζοντας το βιβλίο άπλωσε με ταχύτητα-και μαεστρία ταχυδακτυλουργού ολόκληρο το περιεχόμενο του – αν μπορεί τούτο να ειπωθεί για τ’ αυτιά όπως το λέμε για τα μάτια – είπε σε ποιους απευθύνεται ο ποιητής με το βιβλίο του, τονίζοντας δε τα χαρακτηριστικά του, παρατήρησε ότι ο αναγνώστης στο ίδιο ποίημα, στην κάθε στροφή των 1.821 συνολικά

(συμβολικός ο αριθμός κι όλες μαζί βουερό ποτάμι αναμνήσεων ), βλέπει τη χαρά με τη λύπη, το κωμικό με το τραγικό, τη γλύκα με την πίκρα, να έρχονται η μια πίσω από την άλλη, μαζί χέρι – χέρι, πότε η μια πρώτη και πότε η άλλη. Όπως ανακατεύεαι το φως με τη σκιά. Κι όταν ο ίσκιος ενός πλάτανου καταξιώνει τη ρεματιά κι εσύ τον αποζητάς, τότε ακόμα κι ένας ίσκιος μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Είναι ο πόθος του θεού Απόλλωνα (Ήλιου) που κυνηγώντας τη Δάφνη, ενώ αυτή φεύγει, γίνεται ασήμι στα φύλλα της και στεφάνι στην κεφαλή του. Κι αυτά δεν μετριούνται με την επιστήμη της αισθητικής, της μετρικής, της φιλοσοφίας της τέχνης, μα με την ίδια την ποίηση που έχει αυτάρκεια.

  Έτσι διαλαλεί ο ποιητής την ομορφιά της Δημοκρατίας στον οίκο ενοχής. Ανακατεμένη. Κλαίγοντας και γελώντας – γελώντας και κλαίγοντας. «Δακρυόεν γελάσασα», όπως λέει «ο ποιητής των θεών και θεός των ποιητών», Όμηρος.

 Επιλέγοντας τα θέματά του από τα πολλά και σοβαρά των τελευταίων σαράντα χρόνων, όπως το εξασκημένο μάτι του κυνηγού γνωρίζει τον τόπο που κρατάει λαγό ή ποιο δάσος κωνοφόρων έχει στη ρίζα μανιτάρια.

Για να κλείσει χαρακτηρίζοντας το βιβλίο του Βασίλη Βλαχάκου,

χαρίεν βιβλίον. Πλήρες χαρίτων, κομψότητας και ομορφιάς. Και χαρίδοτον, δηλ. προορισμένο μαζί με τους προβληματισμούς να δώσει στον αναγνώστη του τη χαρά, εντυπωσιάζοντας γι’ άλλη μια φορά με τη δύναμη του λόγου του το ακροατήριο, πραγματική παρουσίαση βιβλίου με πυκνωμένο λόγο.

  Η Μεταξία Παπαποστόλου, που έβγαινε πριν από κάθε απαγγελία και τραγούδι, με τη σύντομη εισήγηση και ανάλυσή της, κινητήρια δύναμη της όλης εκδήλωσης, φωνή και φωτιά και νυχτερινό αηδόνι, τόνισε ότι η σάτιρα είναι ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και μια κοινωνικοπολιτική πράξη. Είναι το γέλιο που στεγνώνει το δάκρυ, το αντίβαρο στην τραγική πλευρά της ζωής, το όπλο του αδύναμου κατά των ισχυρών.

  Η σατιρική ποίηση με την ευρύτερη σημασία του όρου είναι κατ’ εξοχή ποίηση «πολιτική». Δεν δίνει μόνο τη διάσταση της πολιτικής ή στενά κομματικής ζωής μιας εποχής, αλλά και των δομών της κοινωνίας, των ηθών, του συστήματος των αξιών, που κυριαρχούν στην πολιτική, κοινωνική, οικονομική ζωή της. Η πολιτική σάτιρα διακωμωδεί τα πολιτικά ήθη της χώρας και της εποχής του σατιριστή, μαζί με τα πολιτικά πρόσωπα που τα ενσαρκώνουν.

  Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο σατιρικό ποιητή και κατέληξε: Στο ερώτημα τι είναι λοιπόν ο σατιρικός; Απαντάμε: Είναι μαχητής και αρνητής και λογοτέχνης.

Αποσπάσματα από το βιβλίο απάγγειλαν οι φιλόλογοι Χάρης Βασιλάκος,  Ευαγγελία Πηγαδιώτη και η λογοτέχνης Ουρανία Μπούρτζινου, χρωματίζοντας έντονα τη βραδιά με τις εντυπωσιακές φωνές τους, ενώ οι χαρισματικοί και ταλαντούχοι καλλιτέχνες-μουσικοί του Εθνικού Ωδείου Σπάρτης, υπό την καθοδήγηση της Δ/ντριας Κυριακής Χελιώτη και τη μελοποίηση του καθηγητή μουσικής Ματθαίου Δακουτρού, η Μαρία Βελμάχου στο πιάνο, ο Παναγιώτης Κωνσταντάκης στο βιολί, ο Γιάννης Ισμυρνιώγλου στην κιθάρα και η Αγγελική Ξεκαλάκη στα κρουστά, απογείωναν κάθε φορά το ακροατήριο που ανταπέδιδε καταχειροκροτώντας τους.

  Το πλούσιο πρόγραμμα έκλεισε ο ίδιος ο ποιητής Βασίλης Βλαχάκος, ο οποίος είπε τι κίνησε τον νου και την ψυχή του να δώσει αυτό το σατιρικό ημερολόγιο σαράντα χρόνων, ευχόμενος να μην είναι το προοίμιο μιας μεγάλης νύχτας αλλά το τέλος αυτής, η ταφόπλακα μιας άσχημης εποχής και μια κακή ανάμνηση για παραδειγματισμό και συμμόρφωση.

Συγκινημένος αφού ευχήθηκε σε όλους Καλά Χριστούγεννα και καλύτερη χρονιά, κάλεσε στο βήμα τον καθηγητή του, Δημήτρη Κατσαφάνα.

  Συγκλονιστικός ο σεβαστός δάσκαλος όπως πάντα, αφού επαίνεσε τον ποιητή – μαθητή του, απέδωσε ανάγλυφα ποιος ο σκοπός της πολιτείας, που δυστυχώς οι πολιτικοί μας σήμερα δεν τον έμαθαν και δεν τον επιδιώκουν ευρισκόμενοι εκτός αποστολής, δίνοντας για μια φορά ακόμη σπουδαίο μάθημα.

  Έτσι, η Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας, κλείνοντας τρία χρόνια δημιουργίας, με την φωτεινή της πορεία αφήνει το στίγμα της και το βροντερό παρόν της στα πνευματικά και πολιτιστικά πράγματα του τόπου σφυρηλατώντας το μέλλον.

 

 

 

Ενημέρωση για όλες τις ειδήσεις και την επικαιρότητα στην Λακωνία και την Ελλάδα με ένα
                                              στη σελίδα του lakoniapress.gr στο facebook.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:


Σχολιάστε μέσω Facebook

Δεν βρέθηκαν Σχετικά Άρθρα.

Κατηγορία: Αρχική Σελίδα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Περιβάλλον-Παιδεία-Σύλλογοι, Πολιτισμός

Σχολιάστε μέσω Facebook


Σχολιάστε μέσω της σελίδας μας


Κάντε ένα Σχόλιο




*